|
|
|
setembre de 2004
Nòvas dau romegaïre de servici
Reclama granda per lo Tgv en aquesta rintrada de
setembre de 2004. L'avetz vista… sufís de vouguer pas prendre aquesta
fusada terrestra per estre lo mai colhon dei trabalhadors de França
! Internet, avion e visiò-conferéncias son pas que d'aisinas d'asinets.
La Societat (Nacionala, ben segur !) dei Camins de Ferre de l'estat
francés engana degun : sufís de veire la ret dei camins de ferre
per comprendre que lo poder es a l'espera amondaut, coma l'aranha
au centre de sa tela. De tot biais, se voletz anar vertadierament
lèu, inutil de prendre un Tgv " transversau " : se n'en trobetz
un, anirà pas mai lèu qu'un " corail ", çò qu'es sensa la mendra
importància, qu'arribaretz pas onte fau !
D'alhors, espinchatz un pauc lo comportament de vòstrei elegits
: n'avetz fach de ciutadans que vos son superiors perque, elei,
van s'assabentar directament (de còps amb lo Tgv) amondaut onte
l'aranha leis espera. Pasmens, n'i a que son d'aquí, que vòlon ben
escotar vòstrei repapiatges " provinciaus ", que tròban meme que
disetz pas solament que de bestiesas e que n'agantan una mena de
dobte : " Sabetz de causas que ieu siau pas au fiu. S'aviam lo temps,
podriam de còps n'en discutir… ". Òc, mai van mancar lo Tgv. E cu
rapresentan, aquelei - rars - bon samaritans ? Es amb aqueste quotidian
coloniau que s'enfortís l'excepcion francesa sagataira de cultura.
Podem pas estre de ciutadans responsables, que siam tractats coma
de subjects (au mielhs assistits) de l'estat francés.
D'exemples practics ? N'i a un molon tau qu'es impossible de saupre
per onte començar e encara mens onte acabar. Alara, me vèn a l'esperit
una pichòta istòria culhida en vacanças dins lo Medòc, perqué pas.
Aquò se passa entre Lesparra e Lo Verdon onte cada annada se tròban
d'espelofits per demandar : " Mai onte son lei gorgas ? " Verai
que quora davalatz a la lesta dau Tgv, Gironda ò Provença Nauta,
es un pauc parrier… Adonc, alin, i a un vilatjon polidet, Vensac,
que cada annada se fa sa mòstra de monacas, qu'es de veire. Mai,
i a tanben un molin coma n'i aguèt fòrça dins Medòc a temps passat.
L'interest d'aqueu molin, mai que d'estre a pauc près lo solet de
demòra, es que fonciona perfiechament, que fa de farina venduda
coma " sovenir dau molin de Vensac " e que tota son estructura,
sa mecanica, tot es de boès (levat lei parets de la torre, segur).
Aquò es l'òbra d'una familha apassionada que n'en fa son activitat
tota : vendon la farina, fan de vesitas comentadas e fan trabalhar
lo molin de lònga. L'arrestar es li far damatge. Tota aquela mecanica
de boès a besonh de competéncia e d'avertença, que fau escotar sei
roncaments de bona aurelha. Lo conse dau vilatge voliá far classar
lo molin. An degut se batre per escapar au desastre. Imaginatz :
una pichòta peça de boès que peta e fau obténer de París l'autorizacion
de far executar la reparacion per un especialista a la manca, e
tot aquò se passa pas en Tgv. Lo molin pòt aguer lo temps de s'escrancar…
Lo romegaïre de servici passa son temps de parlar d'Euròpa dei Regions…
Es pas per s'embarrar dins sa boita de consèrvas, qu'a l'ora de
la mondializacion… Es simpletament per ensajar d'aplicar au mielhs
lo principi de subsidiaritat, per estre ciutadan responsable, per
pas morir colhonàs assistit. La mondializacion aclapa leis estats
que nos aclapan : ambé l'exception française avem pas finit de rigolar,
que vau mielhs rigolar que pas plorar ! Benlèu fau esperar que la
pichòta pèça de boès dau molin de Vensac siague mandada directament
per Herr Bush ?
Joan-Glaudi Latil
|
